Hoofdstuk  I

Piet van der Wallen trok zijn witte overall aan. Het was een oud exemplaar dat hij jaren geleden van zijn opa had gekregen. De stof was op sommige plaatsen versleten, maar juist daarom droeg Piet de overall iedere maandag met een zekere waardigheid.

Het was maandagmorgen in het jaar 2030. De klok wees kwart voor twaalf. Piet moest opschieten, want één minuut voor twaalf moest hij bij het Scharloo zijn voor zijn wekelijkse taak.

Hij pakte een apparaat: een zogenaamde oude megafoon die met enkele draadjes verbonden was met een kleine cassetterecorder. Voorzichtig legde hij alles in zijn fietstas. Daarna liep hij vlug naar zijn fiets die in het tuinpad gestald stond en rende  met zijn oude fiets het tuinpad af, stapte op, en reed naar zijn bestemming. Piet fietste over de Arnoldus Botbijlweg, en een kleinstukje verder rechts aan de graskant zette hij zijn fiets op de standaard. Aan de overkant van de haven was de maandagmarkt in volle gang. Marktkooplieden riepen hun aanbiedingen, mensen liepen met tassen langs de kramen en boven het water cirkelden enkele meeuwen.

Piet keek op zijn smartphone.

Nog zestig seconden tot twaalf uur.

Hij haalde de megafoon uit zijn fietstas en hield het verweerde apparaat met beide handen vast. Met een klein drukknopje zette hij de installatie stand-by. Daarna keek hij opnieuw naar het scherm.

Tien seconden.

Vijf.

Vier.

Drie.

Twee.

Eén.

Precies om twaalf uur drukte Piet op de knop.

Uit de megafoon klonk een korte, krachtige stem:

"The Days of Pearly Spencer!"

De woorden galmden over de oude haven. Ze weerkaatsten tegen de gevels en bewogen over het water alsof ze uit een ver verleden kwamen.

Na een korte stilte klonk:

"Aha"

Een paar mensen op de markt draaiden zich om. Een oudere bezoeker bleef staan en keek naar de overkant. Iemand anders glimlachte, alsof de woorden een vergeten herinnering hadden aangeraakt.

Piet liet de megafoon zakken.

Zijn taak voor deze maandag was volbracht.

Hoodstuk 2

Piet van der Wallen fietste weer naar huis. zijn wekelijkse taak zat erop. Het duurde maar enkele seconden, maar voor Piet betekende het veel meer. Het gaf ritme aan zijn week en het gevoel dat hij iets kon bijdragen aan een stad.

Wordt Vervolgd !